Kamakailan lang, natagpuan ko ang sarili na nakikipagdayalogo tungkol sa tamang edad ng pagpapakasal ng babae.

Ang paniniwala ng aking mga kausap ay parang dapat daw as soon as possible (may lakad yata). Na akin namang kinontra dahil base sa aking mga prinsipyo sa buhay, hindi ito naaayon.

Nagugulumihan ako sa nais nilang patunguhan. Sa totoo lang.

Naisip ko, iyun kayang pinagsasabi nila ay siya rin nilang ituturo sa kanilang mga anak? “O anak, mag-asawa ka ng maaga ha. Okay lang yan anak, susuportahan kita. Iyan kasi ang tamang gawin. Sundin mo ha.”

Naniniwala ako, at tulad ng aking palaging sinasabi, tungkol man yan sa pulitika, relihiyon, at kung anu-ano pang paniniwala sa buhay- Whatever works for you, go!

Ngunit, sa pananaw ni Pinay, kailan nga ba ang ideyal na edad ng pagpapakasal? At bakit?

Nasa high school ako noon ng maisip ko na hindi ako dapat mag-asawa ng maaga. Kahit na parang iyon ang sikat na gawin ng ilan kapag natapos na ng high school. Ang usal ko sa sarili, magtatapos muna ako ng pag-aaral tapos magtratrabaho. Kaya ang tamang edad ay 25.

Dumating ako sa kolehiyo. May naging bahagi noon sa buhay ko kung saan itinuro ng aking kinabilangang organisasyon ang tinatawag na seasons of life: There’s a time to learn, time to earn, and time to get married. Dahil dito, naisip ko, gawin ko nalang 27 years old.

Natapos akong mag-aral at marami na ring natuklasan at nabago sa buhay. Naisip ko, hindi ko kayang ibigay ang eksaktong edad. Kaya nagkaroon na lamang ako ng ilang panuntunan na aking magiging sukatan. Nabanggit ko ito sa A Letter To My Future Other Half.

Ito ay maging handa sa limang aspeto: physically, emotionally, mentally, financially at spiritually.

Batid ko na walang perpektong formula sa perpektong pagbuo ng perpektong pamilya. At hindi ko rin naman layunin na maging perpekto muna ang mga bagay bago mag-asawa. Bagkus ang nais ko lamang patunguhan ay ang pag-aasawa ay pinag-iisipan. Kung puro damdamin lang at tawag ng laman ang pamantayan, higit na malaki ang posibilidad na magiging masalimuot na pamilya ang naghihintay sa iyong bukas.

At bilang babae sa modernong panahon na aking kinabibilangan, hindi na kami pantahanan lamang. Mahalaga rin na ang talento at propesyonal na aspeto ng aming pagkatao ay magamit at mapagyaman. At nasa panahon ng 20’s nagsisimula ang karera ng babae sa aspetong ito. Gayundin ang panahon kung kailan ang pagkilala sa identidad ay kritikal at sadyang napakahalaga.

Sa aking sariling pagtantya, ideyal ang late 20’s o early 30’s sa pagbuo ng pamilya. Bukod sa mga nabanggit na pamantayan, siguro naman, sa ganitong edad ay nakasalamuha ka na o nakarelasyon ng ilan upang magkaroon ng mas malalim na ideya kung ano sa tingin mo ang klase ng kapareha na makakaya mo o nanaisin mong makasama sa habang buhay.

Mahirap magkaroon ng ganitong prinsipyo.  Walang humpay ang mga tukso at alalahanin. Minsan sa buhay, kapag nagkamali, ang tadhana ang ating sinisisi. Ngunit kung makapagsasalita lamang ang tadhana sasabihin niya, “hindi ako ang may hawak ng isip mo, ikaw ang pumili nito.”

Na siya namang totoo. Kung ipinasatadhana ko ang aking desisyon noong 16 anyos ako, baka may 2 anak na siguro ako ngayon. Ngunit sabi nga nila, “take full responsibility of your life.”

Kapag naging responsable ka na sa sarili mong buhay, tsaka ka palang maaaring maging responsable sa buhay ng iba.

Bucket List Before Marriage

Kung may mga tanong po kayo na nais ibahagi, paki-padala lamang sa pinayunlimited@yahoo.com.

*I do not own the posted image. All rights belong to its rightful owner.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s