Archive for October, 2013

pinoy

Likas na sa ating mga Pinoy ang tumawa at gawing nakakatawa ang simpleng mga bagay. Pagsaluhan natin ang isa sa mga kalokohang ito 😛

Deposit – Ang gripo (The faucet)

Diploma – Ang nag-aayos ng gripo’t tubo (The plumber)

Diploma and Deposit used in a sentence – Call DIPLOMA if DEPOSIT is leaking.

Ice Buko – nagtatanong kung ayos na ang buhok (Ayos buhok ko?)

Calculator – tawagan kita mamaya (Call you later)

Statue – ikaw ba yan? (Is that you?)

Tissue – ikaw nga! (It’s you!)

Predicate – pakawalan mo ang pusa (Free the cat)

Dedicate – pinatay ang pusa (Dead the cat)

Deduct – ang pato (The duck)

Defeat – ang paa(The feet)

Detail – ang buntot (The tail)

Devastation – terminal ng bus (The bus station)

City – bago mag-utso, number to follow 6 (Siete)

Cattle – doon nakatila ang Hali at Leyna (Castle)

Persuading – unang kasal (First wedding)

Depress – ang nagkasal sa PERSUADING (The priest)

Delusion – ang pinapahid sa skin (The Lotion)

It Depends – kainin mo ang bakod (Eat the fence)

Shampoo – bago mag-labing-isha (Sampu)

Profit – patunayan mo (Prove it)

Backlog – bacon tsaka egg (Bacon at itlog)

Forums – apat na kwarto (Four rooms)

CD-ROM – tingnan mo ang kwarto (See the room)

Neophyte – bagong laban (New fight)

Balance Sheet – What comes out after eating a balance diet (balance sh*t)

Debug – ang ipis (The bug)

Defrag – ang palaka (The frog)

Defer – ang balahibo (The furr)

Deflate – ang plato (The plate)

Detest – ang pagsusulit (The test)

Devalue – ang susunod sa letrang V (Double u)

Devote – ang boto (The vote)

Dilemma – brownout! (Dilim a!)

Effort – dun nagla-land ang efflane (Airport)

Liturgy – what comes after litur F (Letter G)

Lullaby – nagpapaalam sa lola (Lola, bye)

 

Ang Pinoy nga naman 😀

Hanggang sa muli!

 

 

PS: Nakuha ko ang mga salitang ito kung saan-saan/kung kani-kanino.

 

*I do not own the posted image. All rights belong to its rightful owner.

Sa tapat ng aming tahanan… ako ay naghihintay.

Hindi ko na namalayan kung ilang oras na akong nakatunghay doon. May ilang tao na nagsabi na umalis na raw ako at tatawagin na lamang kung sa akin ay may kailangan. Ngunit animo’y natilos na ako sa aking kinatatayuan. Wala na akong maramdaman. Para akong nasa kawalan. Manhid na yata ako. Hindi ko na rin sila gaanong marinig. Parang may nagsasalita ngunit hindi ko talaga sila marinig.

***

Kahapon lang, ipinagdiwang ko ang aking ika-labing limang taong kaarawan. Wala namang handa, ngunit mas gusto ko pa ring sabihin na “ipinagdiwang.” Kasi ito ang unang pagkakataon na nakatanggap ako ng regalo. Si Nanay binigyan ako ng tatlong kwaderno. Ngunit hindi ito para sa klase namin. Para ito sa hilig ko- ang pagsusulat. Kasi tanging karton lamang ng sigarilyo ang aking ginagamit tuwing nagsusulat. Batid ni Nanay na pangarap kong magkaroon ng sariling kwaderno kaya heto’t tinupad niya ang pangarap ko. Hindi kasi madali sa amin ang magkaroon ng pambili kahit na para sa ganitong mga simpleng bagay lang. Kaya nagpapasalamat talaga ako kay Nanay.

Payak lamang ang buhay namin. Ang aking ina ay pumapasada ng side car diyan sa may bayan. Habang si Tatay naman ay nangibang-bahay. Aaminin ko kinamumuhian ko ang aking Tatay. Wala kasi siyang ginawang tama para sa amin. Paglaki ko hindi ko siya gagayahin. Dahil hindi siya naging mabuting ehemplo at nananakit pa siya. Mabuti’t wala na siya sa buhay at bahay namin. Hindi na magulo at maingay. May kapayapaan na. Siguro ang tanging mabuting bagay lang na naidulot ni Tatay ay nang iwanan niya ang side car sa aming bahay. Marahil, natakot na rin kasi siyang bumalik. Dahil ang huling tagpo nila ni Nanay ay puro sigawan at batuhan. Para kaming nasa giyerang magkakapatid noon. Naalala ko nga si Orly, nagtago siya sa sulok ng bahay at tahimik na umiyak. Habang nakatakip ang dalawang kamay siya sa kanyang mga taenga. Nais ko na ring umiyak noon, ngunit hindi ko ito nagawa. Hindi ko kasi ito nakasanayan. Ngunit hindi ibig sabihin niyon ay hindi na ako apektado. Malungkot ako. Malungkot na malungkot. Kinaaawaan ko na nga aking puso dahil balot na balot na ako sa lungkot, pangamba at takot.

Samantala nang kinakagabihan kahapon, nangyari ang isa sa pinaka-importanteng bahagi ng buhay ko. Ang hindi ko malilimutang bonding namin ni Ate Olivia. Unang pagkakataon na nakakwentuhan ko siya ng matino. Madalas kasi para kaming mga aso’t pusa. Palibhasa’y wala pang dalawang taon ang pagitan namin at palaging may kompetisyon o inggitan sa amin. O kaya naman ay sadyang naiinis lang talaga kami sa isa’t-isa.

Kagabi, dahil sa lamig at lakas ng ulan hindi agad ako nakatulog. At siya rin hindi makatulog. Kaya nagkwentuhan na lamang kami. Lumapit siya sa akin at tinanong kung ano raw ang sinusulat ko. Laking pagkagulat ko. Ang alam ko kasi hindi siya interesado sa mga sulatin ko. Tiningnan ko siya ng ilang segundo at tsaka lang ako nagsalita.

“Ate.. ano a.. ano.. a tu tula,” pautal-utal kong sagot.

Ngumiti siya at kinuha ang kwaderno sa akin.

“Sa Iyong Tingin,” basa niya sa pamagat ng tula ko. “Aba, para kanino ‘to ha,” pang-aasar niya.

Napangiti na rin ako dahil maganda ang ngiti niya. Madalas kasi hindi naman siya natutuwa sa akin. Siguro hindi ko rin siya masisisi. Minsan kasi, may pagkasalbahe talaga ako. Lalo na sa ulam. Mas nilalamangan ko siya o sila palagi. Kung may limang itlog na pagpipilian, una akong mangunguha at ang pipiliin ko ay yung pinakamalaki. O kaya naman, kapag instant noodles ang ulam, papaapawin ko ang sabaw sa mangkok ko. Ewan ko ba. Hindi ako sigurado kung makasarili ba talaga ako. Pero baka nga. Kasi laging matalim ang tingin sa akin ni Ate e. Maliban sa gabing ito.

“Uy, para kanino ‘to ha? Sa crush mo?” pag-pukaw ni Ate Olivia mula sa pag-iisip ko.

“Ano… hmmm oo. Pero huwag kang maingay Ate ha,” wika ko sa kanya kasabay ng malakas na dagundong ng kulog.

“Ha? Ano yun?” malakas na tanong ni Ate.

“Ang sabi ko, huwag mo sasabihin Ate ha, na may crush ako,” tugon ko.

“Oo naman. Teka, basahin ko nga ‘to,” nasasabik niyang sagot sa akin.

Sa likod ng misteryosa mong tingin

Sa bawat di inaasahang baling

Mga mata mo’y may ibig sabihin

Ikaw ba’y may tinatagong lihim?

“Aaaaaaw,” kinikilig na sambit ni Ate. Hindi ko alam kung maiinis ako sa kanya kasi gabi na at baka magising si Nanay sa tili niya. O matutuwa dahil naaliw ako sa reaksyon niya.

“Teka, para kanino ba ‘to ha?” tanong niya nang mahimasmasan na.

“Para kay Irma Te,” sagot ko. Si Irma ay kapit-bahay namin.

May isang oras o higit pa siguro ang aming naging pag-uusap. Marami kaming napag-usapan. Mula sa crush ko, pati ang crush niya, tungkol sa bagyo, sa maputik na kalsada, sa pagsusulat ko, tungkol sa tatay namin, sa trabaho ni Nanay at kung paano siya matutulungan, tungkol sa naging kalungkutan ni Ate nang hindi siya nakapagpatuloy sa kolehiyo, tungkol sa dalawang nakababatang kapatid namin na dapat igapang para sila ang makapagkolehiyo, at kung anu-ano pa.

Naunang nagpaalam si Ate na matulog. Samantalang ako, nanatili pang gising dahil dumapo ang inspirasyon sa akin na magsulat ukol sa pambihirang kasiyahan ko sa araw na iyun.

Nang antukin ako, bago ko ipikit ang aking mga mata, nakaramdam ako na animo’y sasabog ang dibdib ko sa kasiyahan. Parang kumpleto na ang buhay ko. Nagpasalamat ako at umusal ng dasal. Hindi ko ito nakasanayan pero espesyal kasi ang araw na iyun, kaya nakipag-usap ako sa Maykapal. Ang isa sa aking sinabi ay “sana palaging ganito ang aking pamilya. Masaya. Nagkakaintindihan. At magkakasama.”

***

“Owen! Owen!” may malakas na tinig na nagpabalik sa aking nalulunod na diwa. Marahan akong lumingon sa pinanggalingan ng boses. Marahan dahil wala na rin akong pampisikal na lakas. Nanghihina na ako. Palubog na ang araw at ngayon ko lang naalala na wala pa rin akong tinanghalian.

“Owen!” humahangos na wika ni Manang Conching. Mataman lamang akong nakatingin. Walang tinig na nais lumabas sa aking bibig. Parang nakalimot na ako kung paano magsalita.

“Owen…” biglang dahan ng kanyang tinig. Wala pa ring tinig mula sa akin. Wala pa rin. Kahit gusto ko sana siyang tanungin. Tanungin kung nakita na nila. Kung nakita na ng mga rescuer sina Nanay at mga kapatid ko. Gusto ko sanang malaman kung buhay pa ba sila o…

“Owen…“

Nangingilid na ang luha sa mga mata ko. Hindi ko nais na ito ay bumagsak. Hindi pamilyar sa akin ang pagluha. Pinipigilan ko. Kung pwede lang. Kung maaari sana ayokong lumuha. Kaya lang…

“Iho, nakita na sila…” wika ni Manang Conching.

“Masyadong malalim ang pagkakatabon, kaya ngayon lang nahukay,” nahihirapang sambit niya.

Marami pang sinabi si Manang Conching, pero tuluyan nang nagsarado ang pandinig ko dahil sa lakas ng aking panaghoy. Wala na rin akong makita, dahil walang tigil ang daloy ng luha sa aking mga mata. Wala na akong maramdaman, ang pighati sa aking puso ay kay lalim at tila ba ako’y nasa kawalan na. Oo. Batid kong masakit. Ngunit pakiramdam ko unit-unti na ring namamanhid ang buo kong katawan.

Parang hindi totoo. Parang panaginip. Kung sakali. Ito’y napakasamang panaginip.

Pero ang sakit sakit ng dibdib ko. Para akong tinaga sa puso at sa sakit animo’y ikamamatay ko. Buhay na buhay ang sakit. Kung gayon, hindi ako nananaginip.

O Diyos ko. Bakit ako pa?  Bakit ako pa ang nabuhay? Sana kanina hindi nalang ako sumunod kay Nanay. Sana hindi ko nalang siya sinunod na bumili ng sardinas. Sana wala na lang kaming pera pangtanghalian para di na ako lumabas pa.

O Diyos ko. Minsan lang kitang kinausap. Minsan lang akong humiling. Minsan lang! Bakit kailangang matagpuan ko ang aking sarili sa tapat ng aming tahanan… di ba sa sabi ko Sa’yo magkakasama? Hindi ganitong nag-iisa!

Sana pinakinggan Niyo na lamang ang panalangin ko kagabi. Sana hinayaan Niyo na lamang ako kanina na kasama ko sila habang yumayanig ang mundo at gumuguho ang lupa. Alam Niyo naman na magkakasama kami buong buhay namin di ba? Hindi kami nagpatinag sa mga dilubyo na dinanas namin. At hindi kami nagpatinag sa demonyong tatay namin. Lahat hinarap namin na kasama ang isa’t-isa. Kaya sana sinama mo nalang ako sa kanila kanina!

Magkakasama. Iyun lang naman ang hiling ko eh. Dahil hindi ko kaya ang mag-isa.

Kahit na araw-araw kaming nag-aaway ni Ate, araw-araw din naman kaming nagbabati. Kahit na minsan ang kukulit nila Orly at Oman, mas marami pa rin ang pagkakataon na natutuwa ako sa kanila dahil nakikinig sila sa akin kapag tinuturuan ko sila. At kahit na mas madalas ang sermon ni Nanay kaysa sa tipikal na pakikipag-usap niya sa amin, gustong-gusto ko pa ring marinig ang tinig niya. Mahal na mahal ko silang lahat. Ito ang totoong pamilya. Hindi perpekto. Magulo. Masalimuot. Mahirap. Pero totoo ang pagmamahalan na namamayani.

At ngayon, bakit kailangan kong mabuhay ng walang pamilya…

***

Dito, sa tapat ng aming tahanan… ako ay naghintay.

Hindi ko na namalayan kung ilang oras na ang lumipas nang kinuha nila ang mga bangkay. May ilang tao na nagsabi na magpahinga muna ako at tatawagin na lamang kung handa na ang burol nila. Ngunit animo’y natilos na ako sa aking kinauupuan. Wala na akong maramdaman. Para akong nasa kawalan. Manhid na yata ako. Hindi ko na rin sila gaanong marinig. Parang may nagsasalita ngunit hindi ko talaga sila marinig.

Ang Maikling Kwento na ito ay aking inilahok sa Saranggola Blog Awards 5.

Saranggola 336x280

Sa pakikipagtulungan ng:

dmci homes logo

(Ito ay isang bukas na liham para sa aking Ina)

 

Paano ko kaya mailalarawan ang salitang pag-ibig kung hindi kita naging ina?

Marahil imposible.  Marahil magiging malayo ang deskripsyon ko sa katotohanan. At lalong imposible na maibahagi ko ito sa ibang tao. Dahil ang malaking porsyento sa bumubuo ng aking pagkatao ay produkto ng walang kondisyong pagmamahal mo. Kung wala ka, wala akong malalaman tungkol dito.

Ang sabi nila, ang isa sa pinakadakilang pag-ibig dito sa daigdig, ay ang pag-ibig ng isang ina. Ngunit para sa akin? Ang pinakadakilang pag-ibig ay ang pag-ibig ng isang ina, na siya ring ama. At ikaw iyun Mama.

Marahil oo, sa simula ng aking kamusmasan naging mahirap ang pagtanggap ko sa katotohanan na ang ibang bata ay mayroong ama. Samantalang ako ay wala. Hindi ko naiwasan noon na mainggit at maitanong sa itaas kung bakit ako naiiba? At totoo naman na ako nga ay iba, dahil mula sa mapait na karanasan na iyun, magbubunga pala ito ng di matatawaran na aral na hindi mo makukuha sa simpleng mga araw.

Sa mundo kung saan ang lalaki ang nagdodomina, pinatunayan mo Mama na kaya mo ring gampanan ang papel na dapat ay kanilang pinupunan. Nagtrabaho ka para sa aming magkakapatid. May ilang mga panahon sa kabataan ko noon na kinailangan mong lumayo upang kumita ng pera. Kahit ang gusto mo sana ay mabantayan ang bawat araw ng aming paglaki. Nababasa ko sa mga mata mo na kung ikaw lang ang papipiliin, mas nanaisin mo sana ang manatili o magtrabaho malapit sa amin. Ngunit may ilang bagay na hindi mo kontrolado. At tinanggap mo ang mapait na katotohanang ito. At lumayo’t iniwan kami dahil higit na importante ang pangangailangan namin na makakain. Nalungkot din ako noon. Mahirap. Ngunit batid ko na apat na beses ang sakit nito para sa iyo dahil apat kaming iiwan mo.

Tunay na hindi biro ang pagganap sa papel na maging haligi ng tahanan. Hindi ito madali. Ngunit ginawa mo pa rin ng walang alinlangan. Isama mo na rito ang pisikal na kakayahan. Naalala ko noon, kapag may sirang baitang ng hagdan o bahagi ng tahanan na dapat ikumpuni, ay kay gaan lang ng martilyo at lagare sa mga kamay mo. Animo’y hasang-hasa ka na sa paggamit nito. At sisiw nalang kung baga. Sa mga lalaki ko lang nakikita ang ganoong aura. Batid ko, na handa ka sa kahit na anong paraan o bahagi ng ating buhay na gampanan ang papel ng isang Ama.

Ngunit mula pa man noon, hindi na natin naging matalik na kaibigan ang tadhana. Mas madalas na nasa kabilang panig tayo ng kaginhawaan. Nakapanghihina. Parang mas madali pa ang sumuko. Pero hindi mo ito pinili. Dahil wala ito sa bokabularyo mo. At nakakagulat. Pinagmamasdan nga kita noong kabataan ko, at nagtataka ako kung saan ka humuhugot ng tapang sa paglakad sa buhay.

Ngunit ngayon batid ko na ang sagot sa tanong na iyan. Simple lang, ngunit kumplikado ang kabuuan. Matapang ka Mama dahil pinatitibay ka ng pagmamahal mo sa amin.

Batid ko naman na kung naging mahirap man sa amin ang lumaking walang ama, higit na naging mahirap ang sitwasyon para sa iyo. Lahat ng obligasyon at responsibilidad ng isang magulang ay naiwan sa iyo.

Sa pagiging ina, ikaw ay naging napakamapagpasensya. Natutunan ko balang araw na dapat isa ito sa mga pangunahing katangian na dapat kong taglayin kapag naging ina na rin ako. Tunay na napakahaba ng pasensya mo sa akin. Dahil hindi naman araw-araw ay mabait akong anak. Napakapasaway at maldita ko noong kabataan ko. Lagi akong may katwiran. Ako ang sarili kong abogado. Sa kabila nito, araw-araw pinararamdam mo pa rin na ako’y mahal mo.

Pagdating sa pag-aaral, hindi magigiba ang pagnanais mo na makapagtapos kami sa kabila ng mga balakid. Pinansyal man o mental na balakid. Noon kapag tinamad kaming bumangon at pumasok sa eskwela, buong araw na sermon ang kapalit nun. Kaya naman sa susunod na araw ay paniguradong papasok na kami kung ayaw naming masermunan muli J. Pero kung hindi dahil sa higpit mo sa aming pagpasok sa eskwelahan, siguro hindi rin namin magugustuhan ang matuto. Kaya kung ilan mang medalya ang nakasabit sa bahay, dahil yan sa iyo Mama. Sa pagtulak mo sa amin na pumunta sa makabubuting lugar. Tama nga ang kasabihan na dapat makinig sa magulang.

At higit sa lahat, ikaw ang magulang na ay kaibigan pa. Hindi siguro uusbong ang ating pagsasamahan kung wala ang elemento ng pagkakaibigan. Sa mga panahon na may nais akong makausap higit sa aking pagsusulat, ikaw ang taenga na may pusong handang makinig. Ang luha ko ay siyang luha mo rin. Ang paghihirap ko ay paghihirap mo rin. Ang mga pinagdaraanan ko, ay pinagdaraanan mo rin.

Marahil, isang libro imbes ng liham ang magawa ko upang mapapurihan ang mga naging produkto ng pagiging dakilang ina mo. At marahil kahit pagkwentuhan natin ito ay aabutin ako ng taon upang masabi ko ang mga nilalaman ng puso’t isip ko.

Paano ko kaya mailalarawan ang salitang pag-ibig kung hindi kita naging ina? Buti na lang naging Ina kita… dahil ngayon alam ko na.

At balang araw, kaya ko na rin ang maging ina, dahil naging magaling na ehemplo ka. Salamat Mama.

 

 

Ang liham na ito ay aking inilahok sa Saranggola Blog Awards 5.

Saranggola 336x280

Sa pakikipagtulungan ng:

dmci homes logo